দুৰন্ত দিন আৰু বব মাৰ্লিৰ ডিএনএ

দুৰন্ত দিন আৰু বব মাৰ্লিৰ ডিএনএ

জীৱনৰ ধামখুমীয়াত অতি দুৰন্ত গতিৰে সময়বোৰ বাগৰি গৈছে। বহুদিন ধৰি লেখা-মেলা কৰাও নাই। অভ্যাসটোৱেই হেৰাই গৈছে। আজিকালি নিজে লেখা-মেলা কৰাতকৈ সামাজিক মাধ্যমৰ সমলবোৰ চাই থাকোতেই সময়বোৰ পাৰ হৈ যাবলৈ ধৰিছে। আলমীৰাত ৰখা কিতাপবোৰত ধূলি মচি মচি সজীৱ কৰি ৰখাৰ বাহিৰে পঢ়াৰ অভ্যাসো প্ৰায় হেৰাই যোৱাৰ দৰেই হৈছেগৈ। মাজে মধ্যে অৱশ্যো একোটা অধ্যায়, একোটা চুটি গল্পৰ সোৱাদ নোলোৱাকৈ থকা নাই। কাৰিকৰী কিতাপ, আত্ম-সহায়ক কিতাপ অথবা পেছাগত সমল, আৰু ব্যৱস্থাপনাৰ ই-কিতাপ আদিৰ মাজত প্ৰায়েই ডুবি থাকিব লগাৰ বাবে চকু দুটিও সন্ধিয়ালৈ অৱস হৈ পৰে। নিয়মমাফিক হৈ পৰা জীৱনটোত সজীৱ কৰিবলৈ শনি-ৰবিৰ ছুটি দুটি, মাজে মাজে বন্ধু পৰিয়াল বোৰৰ সৈতে এসাজ একেলগে।

এই ব্যস্ততাৰ মাজত মোৰ বাৰে বাৰে মনত পৰে কেইটিমান কথালৈ, সেইযে আমি পেশাগত জীৱনৰ আৰম্ভণিতে হোৱা প্ৰশিক্ষণৰ একাডেমীৰ মুৰব্বী বাইদেউ গৰাকীয়ে কোৱা কথাটি যে, 'জীৱনত জৰুৰী জৰুৰী বুলি কৰি থকা কামবোৰৰ ব্যস্ততাত, বহুতো অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ কাম কৰিবলৈকে থাকি যায়।' সেয়ে আমি মাজে মাজে থমকি ৰব লাগে। জিৰাব লাগে। জীৱনৰ মান উন্নত কৰিব পৰা দীৰ্ঘকালীন সময়ৰেখাত অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ কামবোৰৰ হিচাব লব লাগে। সেইবোৰ পৰি ৰৈছে যদি আগুৱাই নিয়াৰ বাবে এঢাপ আগুওৱাৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগে। মাজে মধ্যে সেয়ে গা-বেয়া হৈ বিচনাত পৰি জিৰাবলগীয়া হোৱাটোও এক প্ৰকাৰৰ কল্যানকামী সুযোগ যেন হৈ পৰে। জীৱনটোৰ জীয়নৰ স্তৰটোক জুখি মাখি চুই চোৱাৰ অৱকাশ পোৱা যায়। হঠাত হাতৰ পৰা এৰাই যোৱা ভাল অভ্যাসবোৰ পুনৰ জীৱনলৈ অনাৰ বাবে সুযোগ পোৱা যায়। এই যে জিৰণি, সেই জিৰাবৰ বাবেই ঘৰখনৰ প্ৰয়োজন। সেই আশ্ৰয়তে, শক্তিমন্ত হৈ পুনৰ যাত্ৰা কৰাৰ বাবে।

আকৌ কেতিয়াবা মনত পৰে, সেই কলেজীয়া দিনৰ আত্ম-বিশ্বাসৰ তুংগত থকা, নিজকে কাচানোভা বুলি ভবা ডেকাবন্ধুলৈ, যি প্ৰায়েই সেই টি-চাৰ্টটো পিন্ধি ফুৰিছিল, যত লিখা আছিল, 'So much girls' so little time!' সকলোৰে নিচা বেলেগ বেলেগ, কিন্তু দুৰন্ত সময়ৰ গতিৰ সৈতে সমান্তৰালকৈ চলি থকা নিগনী দৌৰৰ মাজত কেতিয়াবা থমকি ৰৈ ময়ো ভাবো, 'কিমান যে সুন্দৰ সুন্দৰ কিতাপ, সুন্দৰ গান-গল্প, শ্ৰেষ্ঠ চিনেমাবোৰ, সুন্দৰ ঠাইবোৰ'। কেতিয়া চাম, কেতিয়া ঘূৰিম! জীৱনৰ চকৰিটোৱে দেখোন জানুৱাৰী শেষ নহওতেই ডিচেম্বৰ আদৰা হল! তথাপিও চেষ্টা কৰো, অন্ততঃ বিশ্বৰ শ্ৰেষ্ঠ চিনেমাবোৰ চাবলৈ, ৰটেন টমেটজ, আই.এম.ডি.বিৰ পৰা ৰিভিউ চাই এখন দুখনকৈ চাবলৈ।

কভিডৰ বন্ধ দিনবোৰত কিন্তু বহুখিনি বিশ্ব-শ্ৰেষ্ঠ চিনেমা চাবলৈ সুযোগ পালো। তেতিয়া চোৱা 'ফুটবলৰ যাদুকৰ পেলে'খন প্ৰেৰণামূলক হিচাবে ভাল লাগিছিল। কোৰিয়ানত বহু চিনেমা চালো, তাৰে ভিতৰত সহজ সৰল ফুটবল কেন্দ্ৰিক চিনেমা 'Barefoot Dreams' কেইবাদশক পূৰ্বে অস্কাৰলৈ যোৱা চিনেমাখন ভাল লাগিছিল। আৰু আজি চালো নেটফ্লিক্সত মুক্তি দিয়া 'Bob Marley: One Love (2024)' জীৱন আধাৰিত চিনেমাখন। সাধাৰণতে মই জীৱনী-আধাৰিত চিনেমা চোৱাৰ পাছত ইণ্টাৰনেটত জীৱনীবোৰ অলপ খুঁচৰি চাবলৈ চেষ্টা কৰো।

ভাল লাগিল জানি যে, সংগীত জিনিয়াচ বব মাৰ্লিৰ ১১ টি সন্তান, যদিও মাকবোৰ বেলেগ বেলেগ দেশৰ, তেওঁৰ ৰেগে মিউজিকৰ লিগেচীটোত সাৰপানী যোগাই আছে। তেওঁৰ সন্তান সকলৰ ভিতৰত মুঠ গণি চালো যে ১৬ বাৰকৈ গ্ৰেমী সন্মান লাভ কৰিছে! I thought DNA does matter! তাৰ পাছত পঢ়িবলৈ ধৰিলো যে মহাত্মা গান্ধীৰ সন্তান, নাতি-পৰিনাতি সকল কিয় হেৰাই গ'ল। বিচাৰি পালো যে, তেওঁলোক আমাৰ দেশৰ সংবাদ জগতৰ সস্তীয়া শিৰোনামতহে নাই। কিন্তু দেশে বিদেশে ছটা প্ৰজন্মৰ বংশ বৃক্ষই বহু শীৰ্ষস্থানীয় পদত পেশাগত ভাৱে শিৰোন্নত কৰিয়েই চলি আছে। ভাৰতত কেৱল 'গান্ধী বনাম গান্ধী' নাটক অথবা দেউতাকৰ সৈতে সংঘাত হোৱা হৰিলালক লৈ 'Gandhi: My father' চিনেমাৰে মনোমত 'ৰাজহুৱা ছবি' সৃষ্টিৰ প্ৰয়াস হৈছে। আনকি পৰিনাতি নিলম পাৰিখৰ কলমত 'Gandhiji's lost Jwel: Harilal Gandhi' জীৱনীৰূপে প্ৰকাশ পাইছে। বুজি পালো যে জীৱনৰ দুৰন্ত গতিৰ মাজতো আমি থমকি ৰোৱাৰ প্ৰয়োজন আছে আৰু কেতিয়াবা এনেকৈ নতুন বিষয়ৰ সুতা ধৰি এখন জনা পৃথিৱীৰে নজনা কথাবোৰ অন্বেষণ কৰাৰৰো বেলেগ এটা মজা আছে।

Translation:

Restless Days and Bob Marley’s DNA

Caught up in the whirl of life, time has been slipping by at a relentless pace. It has been ages since I last wrote anything; the habit itself seems to have quietly slipped away. These days, the hours drift past as I scroll through social media rather than write. Beyond dusting the books on my shelf to keep them looking cared for, my reading habit has all but faded too. Not that I go entirely without the pleasure of the odd chapter or short story now and then. But spending most of my days buried in technical manuals, self-help books, professional material and management e-books leaves my eyes tired by evening. In a life that has settled into routine, what keeps me going are the weekends, and the occasional meal shared with friends and family.

Amid all this busyness, a few things keep coming back to me. One is something the senior lady at our training academy told us at the very start of our careers: 'In the rush of doing what seems urgent, much that is truly important is left undone.' So, every now and then, we must pause. We must rest. We must take stock of the things that truly matter over the long arc of life — the things that can raise its quality — and, if they have been left lying idle, find a way to nudge them a step forward. That is why falling ill and being confined to bed can sometimes feel like a blessing in disguise. It gives us a chance to measure how we are really living, and to reclaim the good habits that have slipped through our fingers. And it is for this very rest that we need a home — a shelter where we can regather our strength before setting out once more.

At other times, I remember a college friend who, at the height of his self-assurance, fancied himself a Casanova and loved wearing a T-shirt that read, 'So much girls, so little time!' We each have our own obsessions. But caught in a rat race that runs alongside time's relentless march, I too sometimes stop and think: 'So many wonderful books, so many beautiful songs and stories, so many great films, so many lovely places!' When will I ever watch them all? When will I ever travel? The wheel of life turns so fast that December seems to arrive before January has even ended! Still, I try at least to catch the world's finest films, one or two at a time, after checking their reviews on Rotten Tomatoes and IMDb.

The COVID lockdown, though, gave me the chance to watch a good many of the world's best films. 'Pelé: Birth of a Legend', which I saw then, left me genuinely inspired. I watched a lot of Korean cinema too, and among those I especially liked 'Barefoot Dreams', a simple, heartfelt football film that was once South Korea's entry to the Oscars. And today, I watched 'Bob Marley: One Love (2024)', the biopic now streaming on Netflix. After watching a biographical film, I usually go online to dig a little deeper into the life behind it.

It was heartening to learn that the musical genius Bob Marley's 11 children, though born to mothers from different countries, continue to keep the legacy of his reggae music alive and thriving. By my count, his children have won a remarkable 16 Grammy Awards between them! DNA, I thought, really does matter!

That set me wondering what had become of Mahatma Gandhi's children, grandchildren and great-grandchildren. What I discovered is that they are simply absent from the cheap, sensational headlines of our news media. Yet, at home and abroad, a family tree now six generations deep continues to stand tall, its members holding many distinguished positions. In India, attempts to portray the family have largely been limited to crowd-pleasing public narratives — the play 'Gandhi Vs Gandhi', or the film 'Gandhi, My Father', about Harilal, the son who clashed with his father. There is even a biography, 'Gandhiji's Lost Jewel: Harilal Gandhi', written by his great-granddaughter Nilam Parikh. All this made me realise that even amid life's relentless pace, we need to pause now and then — and that there is a joy all its own in picking up the thread of a new subject and exploring the unknown corners of a world we thought we knew.